Trainingsstage Zuid Afrika, Pretoria

Posted by on mrt 27, 2014 in Sport, Trainingen | 3 comments

Trainingsstage Zuid Afrika, Pretoria

Zondag 23 maart ben ik met Marius vertrokken vanuit ons koude kikkerlandje naar het zonnige Pretoria in Zuid Afrika om hier een maand onder goede omstandigheden wedstrijd klaar te trainen. Nu is het gebruikelijk bij de meeste atleten dat ze hier vooraf alvast een stukje over schrijven met een kleine voorbeschouwing. Je weet wel de “wat verwacht ik te gaan doen” en “wat zijn mijn doelen voor deze periode” post. Dit was ook mijn goede voornemen, maar toch schrijf ik nu pas een stukje terwijl ik al een aantal dagen in de zon zit. Dit komt voornamelijk omdat de realisatie dat ik naar Zuid Afrika ging er niet echt was. Niet tijdens de laatste behandeling bij de fysio toen hij me een behandelbrief mee gaf voor de fysio hier, niet tijdens het last-minute inkopen doen, niet terwijl Marius zat te stuiteren dat hij er zo veel zin in had, niet tijdens het inpakken van mijn koffer en eigenlijk nog steeds niet toen ik al in het vliegtuig zat.

Nu realiseer ik me dat het meer een onbewuste ontkenning was. Ik hou van trainingsstages, van de zon, het niets anders moeten dan trainen, de immens zware maar kwalitatief goede trainingen die je hierdoor kan draaien, het trainen met een grote groep, het leven zoals een atleten leven zou moet zijn. Maar dat gaat deze keer niet op voor mij, want ondanks mijn maximale input om fit op trainingsstage te gaan ben ik nog steeds aan het revalideren en dat valt me zwaar.

Als je zo hard traint als persoon kan het niet altijd goed gaan, er is altijd wel iets waar aan gesleuteld moet worden en dat is ook eigenlijk niet erg. Je zet je 100% in om beter te worden en verwacht resultaten, maar wanneer deze tegenvallen begint het twijfelen. Ik hou namelijk niet van die rot revalidatieoefeningen, ik kan me ook niet voorstellen dat er iemand is die hier wel van houdt, maar ik doe het, want ik wil beter worden. Ik wil weer kunnen vliegen over de baan in mijn tempo’s, ik wil hordendrills doen tot ik mijn benen niet meer kan optillen, ik wil sneller zijn dan de rest ook al is het een training, ik wil horden tempo’s doen in vijftien pas en horden starts zo hard dat ik per ongeluk horde twee aanval in veertien pas. Dat is waar ik van hou en dat is wat me gelukkig maakt en waar kan dat nou beter dan hier in Zuid Afrika met de perfecte omstandigheden. En wat is het dan verdomme zwaar om hier te zitten aan de zijlijn met mijn revalidatieprogramma. Nu is het enige wat ik kan doen door de zure appel heen bijten en heer en meester worden in het revalideren en dat zal  ik doen ook. Ook kan ik in mijn handjes knijpen dat deze omstandigheden waarschijnlijk mijn herstel een stuk zullen bevorderen, maar ergens heel stiekem diep van binnen deed ik dit toch liever thuis in mijn eentje, zonder elke dag geconfronteerd te worden met al die atleten op de baan die wel alvast bezig zijn met wat mij het allergelukkigste maakt, hordenlopen.


« Vorige Volgende »

3 Comments

  1. Kan het me goed voorstellen, succes met revalideren. Je komt sterker terug en geniet van de periode daar, leer van wat je ziet en neem dat mee terug!

  2. Ahwww! Komt goed. Lekker genieten van al het andere daarzo en dan in Nederland gezellig weer met mij hordelopen :) Dat is toch ook leuk!

Laat een reactie achter bij Bianca Baak Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>